-
bact'
Snack Attack!
ในขณะที่เขียนบทความ นี้ (10 นาที) ผมเปิดเว็บไซต์ดาวน์โหลด Music Video จาก Youtube (2 นาที) จากนั้นหมุนตัวไปหยิบมือถือขึ้นมาอ่านข้อความ (1 นาที) แล้วกลับมาหน้าคอมฯ เพื่อเปิด MSN Messenger คุยกับเพื่อน (3 นาที) แล้วรอโหลดรูปตอนไปเที่ยว (1 นาที) มืออีกข้างหนึ่งก็จ้วงไปในถุงมันฝรั่งทอด แล้วหยิบเข้าปาก ในขณะที่รอเพื่อนตอบกลับมา ผมก็ไปเปิดเว็บบล็อคของเพื่อนอ่านอย่างคร่าวคร่าว (5 นาที) รวมทั้งบทความต่างต่างในเว็บไซท์ประเภทนิตยสารรายสัปดาห์และรายเดือน (5 นาที) แวบไปดูทีวี (2 นาที) จากนั้นกลับมาอ่านบทความในเว็บไซท์ต่อ
จิรัฏฐ์ เฉลิมแสนยากร เรียบเรียงเรื่องพิเศษของนิตยสาร WIRED ประจำเดือนมีนาคม 2007 “Snack Attack!” ให้เราอ่าน ใน ยุคสมัย Snack!
หนัง, ทีวี, เพลง, เกมส์ และวัฒนธรรมป๊อบ (แป๊บ) มาในรูปแบบคุกกี้ขนาดพอคำเอาไว้เคี้ยวและกลืนอย่างรวดเร็ว
ในยุคขนมขบเคี้ยวนี้ ทุกสิ่งอย่างโดยเฉพาะความบันเทิงในกระแสหลัก ถูกปรับให้เข้ากับวิถีชีวิตอันเร่งรีบ เพื่อตอบสนองความต้องการอันมากมาย (ละโมบ) ของผู้บริโภค (ที่ไม่ใช่เฉพาะวัยรุ่นใจร้อนอีกต่อไป)
แต่ถ้ามองอีกด้าน นี่เป็นการมองด้วยสายตาวัฒนธรรมยุคเก่ารึเปล่า ? ก้อนวัฒนธรรมขนาดขบเคี้ยวอาจจะเป็นธรรมชาติของวัฒนธรรมและความบันเทิงสมัยใหม่ก็เป็นได้ การบริโภคแบบสั้น ๆ ไม่ต่อเนื่อง แต่ผู้บริโภคสามารถนำชิ้นส่วนเล็ก ๆ เหล่านั้น ไปปะติดปะต่อ ตีความ ซึบซาบ และซาบซึ้งในแบบฉบับของตนเอง ผลผลิตทางวัฒนธรรมกลายเป็นงานคอลลาจ เหมือนลูกปัดเล็ก ๆ หลากสี ที่รอผู้สวมใส่เลือกหยิบไปเรียงร้อยตามรสนิยมของตน โดยไม่ถูกจำกัดการเสพโดยดีไซเนอร์รายใด
… อะไรมันจะโพสต์โมเดิร์นขนาดนี้ :)
Reply
จิรัด 8:53 am on July 28, 2008 Permalink
ประเด็นคือ ผู้บริโภคจะไม่ “ปะติดปะต่อ ตีความ ซึบซาบ และซาบซึ้งในแบบฉบับของตนเอง” น่ะสิครับ
ผู้บริโภคอาจรุ้เท่าไม่ทันเจ้าของสินค้า
เพราะเจ้าของสินค้าปะติดปะต่อกลุ่มเป้าหมายได้แม่นยำกว่าผู้บริโภคเสียอีก
bact' 5:48 am on July 30, 2008 Permalink
ก็อาจจะใช่ครับ (เห็นความเห็นคุณจิรัดแล้วนึกถึง นิยายเรื่อง pattern recognition ของ william gibson) แต่ผมคิดว่าถ้าคิดอย่างนั้นก็เท่ากับมองข้าม วัฒนธรรม hack ไปนะครับ (น่าจะมีตัวอย่างอื่นด้วย แต่นึกออกแต่อันนี้) เช่น คนซื้อ AIBO (เรียกว่า สัตว์เลี้ยงหุ่นยนต์เพื่อความบันเทิง ได้ไหม?) มาแก้โปรแกรมให้มันทำอย่างที่โซนี่ไม่ได้ออกแบบมาให้มันทำ — คือเราซื้อของโซนี่ล่ะ แต่สุดท้ายแล้วเราบริโภคในแบบของเราเอง
คนกลุ่มนี้เมื่อเทียบสัดส่วนแล้วก็คงจะน้อยเหลือเกินอยู่ดี (เป็นพวก “เข้าใจยาก” ดังว่าในบทความ) แต่จะหาทางเลือกนอกจากวัฒนธรรมพอดีคำสำเร็จรูป ก็อาจจะต้องส่งเสริม วัฒนธรรม hack, วัฒนธรรม diy อย่างพวก http://makezine.com/ กันบ้าง เผื่อของเข้าใจยาก จะได้เป็นของที่เข้าใจกันทั่วไปหน่อย
อยากจะมี Make Fest เสียจริง
ทีม BarCamp เค้าจะสนมั๊ยน้อ~
http://barcampbangkok.org/
bact' 5:52 am on July 30, 2008 Permalink
โอ๊ะ มันชื่อ Maker Faire แฮะ
http://makerfaire.com/