ใครรู้ตัวว่าเป็นคนป่วย ไปทำบำบัดกลุ่มได้ที่เฟซบุ๊กตามที่อยู่ที่แจ้งไว้ด้านบน (มีลิงก์น่าสนใจและเรื่องเหลือเชื่อคับคั่ง!)

Digital Culture Books

จะซื้อเป็นเล่มก็ได้ หรือจะอ่านฟรีออนไลน์ก็ได้ (เป็นไฮเปอร์เท็กซ์) – แต่ไม่มีให้ดาวน์โหลดนะ

digitalculturebooks is a joint imprint of the University of Michigan Press and the Scholarly Publishing Office of the University of Michigan Library. All of our books are available for free online and for sale in print.

ขอยกตัวอย่างบทความที่เราสนใจชิ้นหนึ่ง จากหนังสือ Originality, Imitation, and Plagiarism: Teaching Writing in the Digital Age คือ Reviewing the Author-Function in the Age of Wikipedia โดย Amit Ray และ Erhardt Graeff พูดถึงวิกิ, authorship, authority และ author-function (ตามแนวฟูโกต์)

รายชื่อหนังสือตอนนี้

• The Best of Technology Writing 2008
• This Gaming Life: Travels in Three Cities
• The Hyperlinked Society: Questioning Connections in the Digital Age
• Broadcasting, Voice, and Accountability: A Public Interest Approach to Policy, Law, and Regulation
• Originality, Imitation, and Plagiarism: Teaching Writing in the Digital Age
• Owning the Olympics: Narratives of the New China
• The Best of Technology Writing 2007
• The Best of Technology Writing 2006

แถม: เว็บไซต์ Cyberarts and Cyberculture Research Initiative ซึ่งหนึ่งในเนื้อหาคือส่วนของ The Cyberspace, Hypertext, & Critical Theory web มีเรื่องเกี่ยวกับไซเบอร์สเปซและทฤษฎีวิพากษ์ รวมถึงเรื่องไฮเปอร์เท็กซ์ หนึ่งในคณะผู้จัดทำเว็บไซต์นี้คือ George Landow ผู้เขียนหนังสือ “Hypertext 3.0″

รูปแบบของ “การป่วนทางวัฒนธรรม” มีมากมายหลากหลาย จนอาจกล่าวได้ว่าไม่มีขีดจำกัด แต่รูปแบบหลักที่เราพบเห็นบ่อยที่สุดคือ การล้อเลียนภาพโฆษณาสินค้าหรือตราสินค้าในลักษณะที่เรียกว่า détournement กล่าวคือ การนำเอาภาพที่คนทั่วไปรู้จักกันดีมาเปลี่ยนแปลงแก้ไขเพื่อสื่อสารความหมาย ที่แตกต่างไปจากเดิม โดยที่ความหมายนั้นมักเป็นการต่อต้านคัดค้านหรือวิพากษ์วิจารณ์ความหมายใน ภาพดั้งเดิมภาพโฆษณาและตราสินค้าที่ถูกนำมา “ป่วนทางวัฒนธรรม” มักเป็นภาพและตราของสินค้า หรือบรรษัทข้ามชาติ อาทิเช่น สตาร์บักส์ แมคโดนัลด์ ไนกี้ บริษัทฮัลลิเบอร์ตัน เป็นต้น

“การป่วนทางวัฒนธรรม” เป็นการทำกิจกรรมเคลื่อนไหวเชิงสัญลักษณ์ โดยมีเป้าหมายสองประการ คือ รบกวนการสื่อสารของแนวคิดกระแสหลักในสังคมบริโภคนิยม และสื่อสารความหมายหรือข้อมูลบางอย่างที่ทวนกระแสให้คนทั่วไปรับรู้หรือตั้ง คำถาม “การป่วนทางวัฒนธรรม” ส่วนใหญ่หรือกล่าวได้ว่าเกือบทั้งหมด มีเป้าหมายในการวิพากษ์วิจารณ์ลัทธิบริโภคนิยม การทำทุกอย่างให้กลายเป็นสินค้า และเปิดโปงความเป็นจริงของบรรษัทที่แตกต่างตรงกันข้ามกับภาพพจน์ที่บรรษัท นั้น ๆ สร้างขึ้นมา

น่าอ่านมาก ๆ Culture Lab ขอแนะนำ (คลิกเลย)

พูดกันอย่างถึงที่สุดแล้ว การป่วนทางวัฒนธรรม ก็คือ “ขบวนการ” ต่อต้านการครอบงำทางวัฒนธรรม (cultural hegemony) นั่นเอง โดยต้องหมายเหตุชัด ๆ ดัง ๆ ไว้ด้วยว่า ที่ต้องมีเครื่องหมายคำพูดครอบคำว่า “ขบวนการ” เอาไว้ เพราะมันไม่เชิงเป็นขบวนการซะเดียว เนื่องจากการป่วนทางวัฒนธรรมนั้นทำโดยปัจเจก-คือโดยตัวมันเองก็ต้องพยายามต่อต้านการมีสำนึกร่วมกันอย่างการเป็นขบวนการจริง ๆ เพราะนั่นจะนำไปสู่การครอบงำเสียเอง

มีตัวอย่างการป่วนทางวัฒนธรรมอะไรของไทยหรือประเทศเพื่อนบ้านที่น่าสนใจ ลองแบ่งกันดูบ้างครับ :)

ชนะอย่างเด็ดขาด เมื่อผู้แพ้ไม่รู้สึกว่าแพ้ – ชนะทางวัฒนธรรม